Reklameanalyse

Link til reklamefilmen: http://www.youtube.com/watch?v=iXVVgtPjZV4&feature=related

Den nye reklamen til Hyundai, er en av de beste reklamefilmene jeg noen gang har sett. Den kom ut i 2011 og skal reklamere for Hyundai og den nyeste bilen deres ix20. Målgruppen er alle, men de som reklamen kanskje er mest aktuell for, er folk som skal kjøpe seg bil. Det vi får se i filmen er flotte klipp fra hverdagslige ting. Jeg tror at det har blitt filmet i Ammerika, hvertfall noen av klippene, siden landskapet ser Amerikansk ut. Det er mange forskjellige klipp, og filmen varer i akkurat ett minutt.

Produsenten prøver å fortelle gjennom filmen at alt er mulig, og jeg tror de prøver å få det til å se ut som om produkt fra Hyundai er noe hverdagslig. I filmen hører vi en behagelig, episk og filmatisk monolog fra en mann som kommer med diverse påstander. Samtidig blir det vist videoklipp der vi ser at disse påstandene ikke alltid er sanne. Filmen og lyden lager da en kontrast i filmen. Denne kontrasten er et av de viktige elementene i filmen som gjør den perfekt og komplett. I klippene ser vi personer i alle aldrer. Dette tror jeg neppe er tilfeldig.
Hyundai prøver og å lokke kundene med å fortelle hvor miljø vennlige de er. Dette synes jeg de får fram på en fin måte i reklamen, noe som er viktig i og med at miljø har blitt en større faktor i bilindustrien. De forskjellige klippene er fantastiske, velkomponerte klipp der vi får se lykkelige folk i flotte omstendigheter, deriblant nydelig natur. Filmen avslutter med at Hyundai bilen kjører på en vakker landevei, solen står lavt på himmelen og vi får høre mottoet til Hyundai. (New thinking, new possibilities.) Filmen har en vakker bakgrunnsmusikk, og det er dette som gjør filmen så bra. Det er en instrumental pianosolo, og intensitetskurven til musikken passer perfekt med videoklippene.

Dette er trolig den beste reklamefilmen jeg noen gang har sett. Jeg ble helt fasinert første gang jeg så den på VGTV.no. Jeg kan se den om og om igjen, og hver gang den dukker opp, passer jeg på å ha musepekeren langt vekke fra ”skipp”-knappen oppe i høyre hjørne. Som reklame tror jeg denne filmen kan påvirke en hver kunde, og jeg kjenner selv at en Hyundai ix20 kunne blitt et alternativ viss jeg skulle kjøpt bil. Hyundai har truffet blinken med denne reklamefilmen.

Sokkane - Vinsvetten

Kunstbilete

KunstbildeDette er eit HDR bilete (high defination ratio: http://no.wikipedia.org/wiki/HDR).
Motivet er eit gammalt naust som står einsamt, heilt åleine i Håvik.

Kongen av Bastøy

Eg viste ingenting om Bastøy skuleheim før eg såg filmen Kongen av Bastøy. Eg såg nemleg filmen, tre dagar etter premieren, og han sit framleis klistra på hjernen. At dette var ei sann historie set ikkje ein dempar på det sterke inntrykket eg har fått. Med eit budsjett på 54,000,000 norske kroner, har Marius Holt verkeleg filmatisert korleis livet på den vesle øya Bastøy i Oslofjorden var, på ein storslagen måte. Er det noko eg saknar i filmen, så er det litt historie for bakgrunnen til skulen og kanskje litt om korleis det vart for guten Olav når han kom tilbake på fastlandet. Dei kunne for eksempel tatt med kvifor det vart ombygd frå internat til ”skuleheim”.

Eg greier ikkje heilt førestilla meg at dette er ei sann historie. At det verkeleg har vore slik, i Noreg. At det har vore slike ekstreme forhold som nesten kan minna om konsentrasjonsleirane. At Dennis Magnusson som manusskribent har basert manuset på historiene til to folk som har hatt eitt veldig nært forhold til Bastøy. Men eg er sikker på at Kongen av Bastøy, med det største budsjettet på ein norsk film sida Max Manus, er ein film alle nordmenn burde sett. Filmen har og kome veldig langt internasjonalt med internasjonal tittel: The Devils Island, og den har blitt godt likt over heile verda. Alt i alt er dette ein sår, dramatisk og tragisk film og eg kjenner eg vert litt stolt når eg kan fortelje at denne filmen er norsk.

Eidfjord er best ingen protest!

I helga var me på tur til Eidfjord. Turen var i forbindelse med naturfagen på skulen, og me dro med klassen og alle TAF-elevane. Me budde på eit søtt lite pensjonat, som låg nært sentrum. Eg budde på rom med Henrik, Jon og Martin og torsdag morgon skjedde det...

Eg vakna klokka seks av at det stod ein katt foran senga mi og mjaua. Kvelden før hadde me opna vindauge for å lufte litt, og eg rekna med at katten hadde hoppa inn vindauget. "No må eg vel stå opp og bera den katten ut" tenkte eg. Men katten stoppa å mjaue etter kvart, og eg sovna fort igjen. Ein time seinare gjekk vekker klokka til Jon. Katten hadde vore der heilt til då, og no vandra han rundt om i rommet. Når han såg at eg hadde vakna, hoppa han opp på bordet og satte seg og såg på meg med kom-og-klapp-meg-blikket. Eg hoppa ut av såve posen, tok på meg ei t-skjorte og yndlingssokkane mine og så gjekk eg mot han for å kaste han ut. Men då eg tok tak rundt han kjende eg at eg hadde tråkka på noko blaut og varmt noko. Eg såg ned, rykte til og begynte å hyle. Eg stod i ein kjempe stor bæsj. Katten hadde ikkje berre bæsja ein liten bæsj, han hadde bæsja ein super-golden-edition-mega-bæsj, og så hadde han lagt frå seg litt mindre bæsjar rundt den heilage klatten som låg der. Eg såg på katten og han såg på meg. Eg syntest eg såg eit lite smil, så eg tok tak i han og hinka på ein fot bort til vindauge og kasta han ut. Eg sendte nokre skjelldsord etter han før eg lukka døra og kasta sokken min i bosset.
    RIP kjære sokk.

Studietur til Bergen / utviklingstur til sivilisasjonen

I går var me på studie tur til Bergen. Det var veldig kjekt. Da heila begynnte med at med samlast på bystasjonen og gjekk samla bort til festplassen. På festplassen stod da ein svær, spennande, fantastisk kube. Kuben var laga av polert stål, og var plassert majestetisk på dei flotte steinane. Når eg såg kuben på avstand såg det ut som ein stor, stygg, grå og firkanta lego-kloss. Når eg kom nærmare gjekk det meir og meir opp for meg at det ikkje var ein lego-kloss, og destod nærmare eg kom kjende eg nyskjerrigheita og pulsen stige som ein romferje som tar av. Når eg var heilt nær var nyskjerrigheita og pulsen på topp. No var eg heilt sikker på at dette ikkje var ein lego-kloss (noko som var litt skuffande, sidan eg er veldgi glad i lego.) Eg stod og undra, mens eg klødde meg i hove. Etter kvart kom informasjonen. "Dette er KUNST!" Ein gledes storm fauk gjennom mitt bankande hjarta. Noko så fantastisk! Kunne dette verkeleg vere kunst? Eg gjekk rundt den fantastiske gjennstanden, og studerte dei rare formane. Dette var ekstremt, at noko slikt kunne vere kunst. Denne opplevinga var nesten som ei vending i livet mitt. Eg har no gått frå å vere ein vanleg og kjedeleg tenårings-gut, til å være ein kjekk og kjærleiks-sprudlane kunst elskar.

Her er den fantastiske kuben (vendepunktet i livet mitt) og nokon av dei mange vennane mine...    :*